Vandaag vertrokken we naar onze laatste camping en wel in Christchurch.
Eerst zijn we nog het stadje Oamaru in geweest daar hebben we de architectuur bestudeerd. Jan werd daar nog geinterviewd door de plaatselijke radio, tenminste dat zei hij ,we weten niet of dit waar is want wij hebben hem niet op de radio gehoord.
In Christchurch zijn we op een zeer luxe camping aangekomen.Vooral de wasbakken bij de toiletten waren erg fraai en modern.
Ook de keuken zag er picobello uit, helaas geen gebruik van gemaakt want we gingen voor de verandering weer eens uit eten.
Een achternicht van Ton,voor de gezelligheid tante Nellie genoemd, die hier in Christchurch woont ging samen met haar man Richard ook mee.
Heerlijk bijgepraat en lekker gegeten.
maandag 2 februari 2009
26e camperdag, 30 januari
Vandaag eerst vertrokken richting Moeraki. Hier liggen de zogenaamde boulders. Dit zijn ronde ballen van zo'n anderhalve meter doorsnee die zijn ontstaan door vulkanische activiteiten. Hier hebben we ook koffie gedronken. Daarna ging de reis verder richting Oamaru waar we vrij vroeg aankwamen. Na de middag lekker lui doorgebracht te hebben hebben we heerlijk gesmuld van de spaghetti die door John met zorg was klaar gemaakt.
's Avonds zijn we naar de blauwe pinquinparade geweest. Deze pinquins zijn het kleinste soort van zo'n maximaal 30 cm hoog.Op een tribune zagen we hoe zo'n 140 pinquins uit de zee op de rotsen klommen om langs een vervaarlijk uitziende zeehond te sluipen om hun slaapplaats te bereiken. Een komisch gezicht en een avondvullend program.
Later op de parkeerplaats kwamen we ook nog pinquins tegen.
Na op de camping nog een borrel te hebben genuttigd en de prachtige sterrenhemel te hebbben bewonderd zijn we weer naar bed gegaan.
's Avonds zijn we naar de blauwe pinquinparade geweest. Deze pinquins zijn het kleinste soort van zo'n maximaal 30 cm hoog.Op een tribune zagen we hoe zo'n 140 pinquins uit de zee op de rotsen klommen om langs een vervaarlijk uitziende zeehond te sluipen om hun slaapplaats te bereiken. Een komisch gezicht en een avondvullend program.
Later op de parkeerplaats kwamen we ook nog pinquins tegen.
Na op de camping nog een borrel te hebben genuttigd en de prachtige sterrenhemel te hebbben bewonderd zijn we weer naar bed gegaan.
25e camperdag, 29 januari
Vandaag hebben we ons opgesplist in 3 groepjes. John en Lidy hadden een wasochtend en zijn 's middags Dunedin in gegaan en hebben daar sushi gegeten en 2 kerken bekeken. Jaquelien, Marian en Gemma hebben cultuur gesnoven We waren 's morgens om 10.oo uur vertrokken met de bus de stad in. nadat we enkele mooie gebouwen hadden bezichtigd zijn we het Otago Settlers museum in gegeaan. was super leuk om te zien hoe de Maori's een kano maakten en hutten bouwden. Er stond een voorbeeld van zo'n hut in het museum waar je in mocht kruipen, dus Gemma besloot dat er weer eens een foto gescoord moest worden , ze moest dan wel op haar platte buik de hut in kruipen maar dat was geen probleem. Er stond ook nog een hele oude polyfoon waar we 20 dollarcent in moesten gooien en waar dan een gezellig muziekje uitkwam.Bij de uitgang aangekomen was er een kinderhoek waar Marian en Gemma nog een verkleedpartijtje hebben gehouden waar natuurlijk weer de nodige foto's en films van zijn genomen.
Ton,Jan en Liesbeth hebben deze dag de wandelschoenen aangetrokken voor een lange wandeling. Helaas ging dat niet door omdat het strand was gesloten vanwege het broedseizoen van de pinquins. Ze zijn toen met een plaatselijke boer naar het hoogste punt van het schiereiland Otago gelopen.
Later op een ander strand kwamen zij een giga zeeleeuw tegen die vervaarlijk brulde tegen Jan, toen die weer eens te dichtbij een filmpje wilde maken.
Groot was de verrassing toen ze ook nog een geeloogpinquin tegen kwamen, later bleek dat ze eigenlijk helemaal niet op dat stukje strand mochten komen!
's avonds weer lekker uit eten geweest in het stadje Dunedin.
Ton,Jan en Liesbeth hebben deze dag de wandelschoenen aangetrokken voor een lange wandeling. Helaas ging dat niet door omdat het strand was gesloten vanwege het broedseizoen van de pinquins. Ze zijn toen met een plaatselijke boer naar het hoogste punt van het schiereiland Otago gelopen.
Later op een ander strand kwamen zij een giga zeeleeuw tegen die vervaarlijk brulde tegen Jan, toen die weer eens te dichtbij een filmpje wilde maken.
Groot was de verrassing toen ze ook nog een geeloogpinquin tegen kwamen, later bleek dat ze eigenlijk helemaal niet op dat stukje strand mochten komen!
's avonds weer lekker uit eten geweest in het stadje Dunedin.
24 camperdag, woensdag 28 januari
's Ochtends zijn wij richting Dunedine vertrokken. Hier arriveerde wij bijtijds. Daar er onderweg weinig te zien was of raken wij gewend aan de mooie omgevingen? Nadat de campers weer op een top tien camping geparkeerd waren, zijn wij naar het schiereiland Otaga gereden om Albratrossen en pinquins te spotten. Dit schiereiland is de enigste plaats op de wereld waar de albratrossen aan land broeden. De albatrossen waren indrukwekkend, maar ze zijn heel moeilijk te fotograferen. Hierna zijn wij naar het geeloogpinquin reservaat geweest. Dit is een van de zeldzaamste, maar ook een solitair levend soort. Wij hebben er wel zeven gezien. Wij kwamen heel laat terug op de camping. Net op tijd om de heerlijke vis te BBQ, maar de eetkeuken werd al gesloten.
23e camperdag, 27 januari
We schrijven de laatste week vanuit het vliegveld in Hong Kong. We hebben een aantal dagen geen internet gehad en het was ook erg druk. Onze excuses.
We beginnen dus met ons bezoek aan Milford Sound. We hadden lekker geslapen in een gezellige camping. Het was een beetje een jeugdhostel idee. Om 23:00 uur werden we uit de lounge gezet en moesten we naar bed.
Ondertussen hadden we onze eerste levende Kea's gezien. Ze waren erg brutaal en groter dan we verwacht hadden. John moest wel zijn schoenen beschermen, want ze zijn onzettend brutaal.
Via het reisbureau hadden we de cruise van Milford cadeau gekregen. We hebben prachtig weer gehad. Het was een mooie cruise, mooie watervallen, bergen die recht uit de zee omhoog kwamen, zeehonden, maar ook dit keer geen dolfijnen. We zijn ook nog bij een onderwaterresearch centrum geweest. Her kon je de sound op 8 meter diep bekijken. Dit maakte het duiken overbodig. We hebben daar het zeldzame zwarte koraal gezien, welke trouwens voornamelijk wit gekleurd was.
Terug hebben we dezelfde weg genomen als de dag ervoor, alleen hebben we nu nergens meer gestopt.
Totdat Jacquelien aangehouden werd door de politie. Ze was met twee wielen over een doorgetrokken gele lijn gegaan, in een scherpe bocht. Dit kostte Jacquelien 150 dollar.
We probeerden zover mogelijk richting Dunadin te komen, echter we zijn in Mossburn gestrand. Dit is een gehucht, waar wel geteld 1 restaurant stond. Hier zijn we dan ook lekker uit eten geweest. Gemma nam tot grote verbijstering van de eigenaar een mixed grill. Dit kon een dame alleen volgens hem niet op. Dus werd er een weddenschap afgesloten een fles wijn als haar dit lukte.
Affijn met een fles wijn rijker kwamen we terug op de camping.
Het was erg koud op de camping en dus gingen we binnen (bij Ton en Gemma) een spelletje spelen. De camper stond echter absoluut niet recht dus deze moest rechtgezet worden.
Een korte indruk:
Marian en Jacquelien in de camper de kopjes koffie vast te houden. Ton achter het stuur. Gemma buiten de camper met de elektra in de handen achter de camper aan. De camping was zo groot als een voetbalveld. Toen de camper eindelijk rechtstond was het snoer te kort om bij de elektrische aansluiting te komen. Uiteindelijk zijn ze geeindigd bij de cornervlag.
Bij de cornervlag was het erg stil en eenzaam.
Het geheel is gefilmd door Jan, dus dit moeten jullie zien.
Het was de koudste nacht van de vakantie, iedereen heeft het steenkoud koud gehad.
We beginnen dus met ons bezoek aan Milford Sound. We hadden lekker geslapen in een gezellige camping. Het was een beetje een jeugdhostel idee. Om 23:00 uur werden we uit de lounge gezet en moesten we naar bed.
Ondertussen hadden we onze eerste levende Kea's gezien. Ze waren erg brutaal en groter dan we verwacht hadden. John moest wel zijn schoenen beschermen, want ze zijn onzettend brutaal.
Via het reisbureau hadden we de cruise van Milford cadeau gekregen. We hebben prachtig weer gehad. Het was een mooie cruise, mooie watervallen, bergen die recht uit de zee omhoog kwamen, zeehonden, maar ook dit keer geen dolfijnen. We zijn ook nog bij een onderwaterresearch centrum geweest. Her kon je de sound op 8 meter diep bekijken. Dit maakte het duiken overbodig. We hebben daar het zeldzame zwarte koraal gezien, welke trouwens voornamelijk wit gekleurd was.
Terug hebben we dezelfde weg genomen als de dag ervoor, alleen hebben we nu nergens meer gestopt.
Totdat Jacquelien aangehouden werd door de politie. Ze was met twee wielen over een doorgetrokken gele lijn gegaan, in een scherpe bocht. Dit kostte Jacquelien 150 dollar.
We probeerden zover mogelijk richting Dunadin te komen, echter we zijn in Mossburn gestrand. Dit is een gehucht, waar wel geteld 1 restaurant stond. Hier zijn we dan ook lekker uit eten geweest. Gemma nam tot grote verbijstering van de eigenaar een mixed grill. Dit kon een dame alleen volgens hem niet op. Dus werd er een weddenschap afgesloten een fles wijn als haar dit lukte.
Affijn met een fles wijn rijker kwamen we terug op de camping.
Het was erg koud op de camping en dus gingen we binnen (bij Ton en Gemma) een spelletje spelen. De camper stond echter absoluut niet recht dus deze moest rechtgezet worden.
Een korte indruk:
Marian en Jacquelien in de camper de kopjes koffie vast te houden. Ton achter het stuur. Gemma buiten de camper met de elektra in de handen achter de camper aan. De camping was zo groot als een voetbalveld. Toen de camper eindelijk rechtstond was het snoer te kort om bij de elektrische aansluiting te komen. Uiteindelijk zijn ze geeindigd bij de cornervlag.
Bij de cornervlag was het erg stil en eenzaam.
Het geheel is gefilmd door Jan, dus dit moeten jullie zien.
Het was de koudste nacht van de vakantie, iedereen heeft het steenkoud koud gehad.
maandag 26 januari 2009
22e camperdag, 26 januari
Vandaag is het de verjaardag van Lieke en Nienke. Vanuit Nieuw Zeeland: van harte gefeliciteerd namens de hele groep Hiep Hiep Hoera.
Vandaag mochten we uitslapen wel een volledig uur. Het vertrek was om 10 uur gepland. Het einddoel van vandaag was Milford Sound, hier gaan we morgen een cruise maken in dit wereldberoemde fjord.
De weg naar Milford Sound is de mooiste weg van Nieuw Zeeland, dus we hebben hier een hele dag over gedaan.
Het ene vergezicht was nog mooier dan de andere. We hebben enkele korte wandelingen gemaakt, naar verschillende meren en watervallen.
Vlak voor we Milford sound binnenkwamen moesten we nog een tunnel nemen. Deze was 1,2 km lang en liep met een flinke hellingshoek af. Na de tunnel genomen te hebben, volgde er een flinke afdaling naar de camping.
Hier hebben we binnen moeten eten, daar we aangevallen werden door hordes sandflyes. Op het menu stonden kip kerrie en kip tandoori.
Maar hier hebben we allemaal voor het eerst een Kea gezien. De eerste was nog lief en schatting. De volgende nam de schoenen van John mee en ook zijn slippers waren niet veilig.
We zijn nu de website aan het bijwerken, later op de avond zullen we ook de foto's bijwerken.
Vandaag mochten we uitslapen wel een volledig uur. Het vertrek was om 10 uur gepland. Het einddoel van vandaag was Milford Sound, hier gaan we morgen een cruise maken in dit wereldberoemde fjord.
De weg naar Milford Sound is de mooiste weg van Nieuw Zeeland, dus we hebben hier een hele dag over gedaan.
Het ene vergezicht was nog mooier dan de andere. We hebben enkele korte wandelingen gemaakt, naar verschillende meren en watervallen.
Vlak voor we Milford sound binnenkwamen moesten we nog een tunnel nemen. Deze was 1,2 km lang en liep met een flinke hellingshoek af. Na de tunnel genomen te hebben, volgde er een flinke afdaling naar de camping.
Hier hebben we binnen moeten eten, daar we aangevallen werden door hordes sandflyes. Op het menu stonden kip kerrie en kip tandoori.
Maar hier hebben we allemaal voor het eerst een Kea gezien. De eerste was nog lief en schatting. De volgende nam de schoenen van John mee en ook zijn slippers waren niet veilig.
We zijn nu de website aan het bijwerken, later op de avond zullen we ook de foto's bijwerken.
21e camperdag, 25 januari
Na toch wel een slechte nacht, volgens de heren viel het wel mee, zaten we allemaal vroeg aan het ontbijt.
Om half negen was het dan zo ver, de heren kregen een GO. Het springen was nl afhankelijk van de weersituatie. Deze was gunstig dus ze konden gaan.
Een goed half uur later, hoorden de dames een luid gegil. John hing in de lucht. Hij genoot hoorbaar. De volgende was Jan, die was zoals gewoonlijk iets stiller, maar ook hij vond het fantastisch. Ton sloot de rij, ook hij vond het een geweldige ervaring. De dames waren blij dat ze weer veilig op de grond stonden.
Na een goede kop koffie, zijn we dan op weg gegaan richting Te Anau.
Dit was een van onze saaiste autoritten vond Jacquelien. Dus zoals ze zei, poot op gas en knallen maar. De andere campers hadden moeite te volgen en wakker te blijven.
Al vroeg kwamen we op de camping op Te Anau aan.
De dames gingen nog even winkelen in het plaatsje. Het is verbazingwekkend hoeveel geld je op een zondagmiddag in een winkelstraat van zo'n 50 meter kunt spenderen. Enkele broeken, T-shirts, schoenen en een fleecevest rijker, kwamen de dames terug op de camping.
Ton, John en Lidy zijn wezen paardrijden in de vallei. Het paard van Ton was bruin en tamelijk rustig. Die van John daarentegen was erg nerveus en daardoor is John, een half uur later afgestapt. Ton en Lidy hebben de rit lekker vervolgd en beide hebben enorm genoten Onderweg kregen ze een lekkere picknick aangeboden, zelfgebakken cake.
's Avonds zijn we met zijn alle pizza wezen eten.
Om half negen was het dan zo ver, de heren kregen een GO. Het springen was nl afhankelijk van de weersituatie. Deze was gunstig dus ze konden gaan.
Een goed half uur later, hoorden de dames een luid gegil. John hing in de lucht. Hij genoot hoorbaar. De volgende was Jan, die was zoals gewoonlijk iets stiller, maar ook hij vond het fantastisch. Ton sloot de rij, ook hij vond het een geweldige ervaring. De dames waren blij dat ze weer veilig op de grond stonden.
Na een goede kop koffie, zijn we dan op weg gegaan richting Te Anau.
Dit was een van onze saaiste autoritten vond Jacquelien. Dus zoals ze zei, poot op gas en knallen maar. De andere campers hadden moeite te volgen en wakker te blijven.
Al vroeg kwamen we op de camping op Te Anau aan.
De dames gingen nog even winkelen in het plaatsje. Het is verbazingwekkend hoeveel geld je op een zondagmiddag in een winkelstraat van zo'n 50 meter kunt spenderen. Enkele broeken, T-shirts, schoenen en een fleecevest rijker, kwamen de dames terug op de camping.
Ton, John en Lidy zijn wezen paardrijden in de vallei. Het paard van Ton was bruin en tamelijk rustig. Die van John daarentegen was erg nerveus en daardoor is John, een half uur later afgestapt. Ton en Lidy hebben de rit lekker vervolgd en beide hebben enorm genoten Onderweg kregen ze een lekkere picknick aangeboden, zelfgebakken cake.
's Avonds zijn we met zijn alle pizza wezen eten.
zondag 25 januari 2009
20e camperdag, 24 januari
Vandaag stond het er rafting op het programma.
Na eerst lekker ontbeten te hebben in het zonnetje, splitste de groep zich.
Marian en Liesbeth gingen naar het vogelpark, om eindelijk eens kiwi's te kunnen zien.
De rest had zich aangemeld voor het raften. Met een bus werden we naar de rivier gebracht, waar onze rafting trip zou eindigen.
Hier moesten we ons weer in een wetsuit wurmen. Volledig aangekleed bij zo'n 27 graden moesten we nog een ritje maten van 45 minuten naar het vertrekpunt.
Dit bleek een ware dodenrit te zijn. Het was een weggetje waar huurauto's en campers niet mogen komen. Dit stond ook in het beroemde boekje van Marian en Jacquelien.
Bij sommige bochten moest het busje met een wiel over de afgrond. De mensen die aan die kant van het busje zaten hadden wel een goed uitzicht over de afgrond. Je keek zo'n 100 meter steil naar beneden.
Na dit avontuur overleeft te hebben begon de rafting trip.
Eerst kregen we uitgebreide instructies. Deze waren zo uitgebreid en sarcastisch dat ons de lol langszaam verging.
Echter we hadden al betaald en we blijven Nederlanders dus toch de boot maar in.
We begonnen vrij rustig en de heren begonnen zich al te vervelen.Toen kwam eindelijk de eerste stroomversnellingen. Na de eerste stroomversnelling riep onze gids Tom vertwijfelt, dat hij nog nooit een versnelling zo beroerd had genomen. Het was een wonder dat we nog allemaal in de boot zaten. Dit beloofde wat voor de rest.
We kregen nogmaals uitleg wat voorwaarts en achterwaarts peddelen is.
Stroomversnelling nr twee werd wel wat beter genomen. De groep luisterde inmiddels al wat beter naar Tom. Echter bij het commando "down", bleef Jan gewoon zitten. Tom hield wel van doorpakken, dus kreeg Jan een klap op zjn kop met de begeleidende tekst. " Get Down Idiot" Hier reageerde Jan wel goed op.
De laatste echt grote versnelling bestond uit een tunnel, die we vooral rechtmoesten aanvaren. Deze was erg lang, donker en erg laag. Deze namen we echter als echte pro's. Er was verteld dat zodra we uit de tunnel kwamen er een fotograaf klaar stond. Deze stond inderdaad klaar, echter er wa sook nog een flinke stroomversnelling. Maar ook deze hebben we goed kunnen nemen.
Kortom we hebben het rafting avontuur goed overleeft en we hebben er allemaal flink van genoten. De uren waren voorbij gevlogen.
Zoals al verteld waren Marian en Liesbeth naar het vogelpark geweest. Zij hebben tot nu toe als enige van de groep de levende kiwi mogen aanschouwen. Het is een loopvogel en familie van de struisvogel. Ook hebben zij als eerste van ons de Kea gezien. (hier zijn onze campers naar vernoemd). Met veel lef hebben de dames de kabelbaan naar boven genomen. Het uitzicht over Queenstown was erg mooi.
's Avonds zijn we uit eten geweest bij The Flame op aanraden van Tom de rafting gids. We hebben heerlijk veel vlees gegeten, de ribs waren lekker gezoet.
Tijdens het eten kwam het idee op om de volgende ochtend te gaan parapenten. Alleen de heren waren zo moedig om dit te doen.
Na eerst lekker ontbeten te hebben in het zonnetje, splitste de groep zich.
Marian en Liesbeth gingen naar het vogelpark, om eindelijk eens kiwi's te kunnen zien.
De rest had zich aangemeld voor het raften. Met een bus werden we naar de rivier gebracht, waar onze rafting trip zou eindigen.
Hier moesten we ons weer in een wetsuit wurmen. Volledig aangekleed bij zo'n 27 graden moesten we nog een ritje maten van 45 minuten naar het vertrekpunt.
Dit bleek een ware dodenrit te zijn. Het was een weggetje waar huurauto's en campers niet mogen komen. Dit stond ook in het beroemde boekje van Marian en Jacquelien.
Bij sommige bochten moest het busje met een wiel over de afgrond. De mensen die aan die kant van het busje zaten hadden wel een goed uitzicht over de afgrond. Je keek zo'n 100 meter steil naar beneden.
Na dit avontuur overleeft te hebben begon de rafting trip.
Eerst kregen we uitgebreide instructies. Deze waren zo uitgebreid en sarcastisch dat ons de lol langszaam verging.
Echter we hadden al betaald en we blijven Nederlanders dus toch de boot maar in.
We begonnen vrij rustig en de heren begonnen zich al te vervelen.Toen kwam eindelijk de eerste stroomversnellingen. Na de eerste stroomversnelling riep onze gids Tom vertwijfelt, dat hij nog nooit een versnelling zo beroerd had genomen. Het was een wonder dat we nog allemaal in de boot zaten. Dit beloofde wat voor de rest.
We kregen nogmaals uitleg wat voorwaarts en achterwaarts peddelen is.
Stroomversnelling nr twee werd wel wat beter genomen. De groep luisterde inmiddels al wat beter naar Tom. Echter bij het commando "down", bleef Jan gewoon zitten. Tom hield wel van doorpakken, dus kreeg Jan een klap op zjn kop met de begeleidende tekst. " Get Down Idiot" Hier reageerde Jan wel goed op.
De laatste echt grote versnelling bestond uit een tunnel, die we vooral rechtmoesten aanvaren. Deze was erg lang, donker en erg laag. Deze namen we echter als echte pro's. Er was verteld dat zodra we uit de tunnel kwamen er een fotograaf klaar stond. Deze stond inderdaad klaar, echter er wa sook nog een flinke stroomversnelling. Maar ook deze hebben we goed kunnen nemen.
Kortom we hebben het rafting avontuur goed overleeft en we hebben er allemaal flink van genoten. De uren waren voorbij gevlogen.
Zoals al verteld waren Marian en Liesbeth naar het vogelpark geweest. Zij hebben tot nu toe als enige van de groep de levende kiwi mogen aanschouwen. Het is een loopvogel en familie van de struisvogel. Ook hebben zij als eerste van ons de Kea gezien. (hier zijn onze campers naar vernoemd). Met veel lef hebben de dames de kabelbaan naar boven genomen. Het uitzicht over Queenstown was erg mooi.
's Avonds zijn we uit eten geweest bij The Flame op aanraden van Tom de rafting gids. We hebben heerlijk veel vlees gegeten, de ribs waren lekker gezoet.
Tijdens het eten kwam het idee op om de volgende ochtend te gaan parapenten. Alleen de heren waren zo moedig om dit te doen.
vrijdag 23 januari 2009
19e camperdag, 23 januari
De Siberia experience.
Dit is een standaard excursie die begint met een vliegtocht (5 persoons vliegtuigje) vervolgens een easy walk van 3 uur, afgesloten met een jetboottocht over de rivier terug naar de camping.
Het weer was fantastisch, de zon scheen volop.
Om 8 uur gingen Jan en Ton de excursie boeken. Om 8:15 kwamen ze terug bij de camper met de mededeling dat de eerste groep al om 8:45 konden vertrekken.
Gemma verslikte zich in het ontbijt, maar was wel op tijd aanwezig.
De vliegtocht werd niet door iedereen even hoog gewaardeerd. De vlucht was erg mooi, maar de weg was wel bumpy. (veel turbulentie). Vooral diegene die achterin zaten (Jan en Lidy) hadden hier het meest last van.
De wandeling startte met een overtocht door een ijs en ijskoude rivier. (volgens Jan viel het wel mee). Vol goede moed begonnen we aan de easy wandeling.
De eerste 10 minuten waren inderdaad easy, langs de oever van de rivier. Ook hier was het uitzicht overweldigend mooi. We keken uit op bergen met eeuwige sneeuw.
Na 10 minuten begon een lichte stijging, deze duurde echter meer dan een uur. We stegen tot ruim 600 meter. Marian liep in een flink tempo voorop, een kievit is er niets bij.
Daarna begon een fikse afdaling, deze hield maar niet op. Niets easy walk, het was zwaar afzien volgens ons.
Eindelijk kwamen we bij het bordje jetboot nog 5 minuten. Na zeker 15 minuten stevig doormarcheren kwamen we dan eindelijk bij de jetboot aan.
Hij lag al op ons te wachten. Dus we sprongen in de jetboot en we scheurden weg.
Ook dit was sensatie. We scheurden met zo'n 75 km/uur over de rivier. Jan als onze cameraman heeft dit alles vastgelegd voor het nageslacht.
Moe maar voldaan kwamen we op de camping aan. Na een korte stop voor een hapje en een drankje vertokken richting Queenstown.
Er bleken twee wegen naar Queenstown te leiden. De 6 en de 89, de dames hadden gekozen voor de 89.
Marian kwam er iets te laat achter dat deze weg alleen geschikt was voor 4x4 (google). Bij regenachtig weer zelfs levensgevaarlijk. De dames keken naar de lucht en concludeerden dat het droog bleef dus haalbaar.
Ze scheurden met het campertje omhoog en de boys hadden moeite om te volgen.
Na een duizelingwekkende afdaling , kwamen we bij de laatste bocht het bordje tegen. "Controleer je remmen." Deze waren bij de boys al roodgloeiend, dit was ook goed te ruiken.
Op de camping aangekomen hebben de heren weer een lekker maaltje gekookt.
We zitten nu met zijn zessen in het kleine campertje deze log bij te werken.
Er worden weer wilde plannen gemaakt voor morgen.
Dit is een standaard excursie die begint met een vliegtocht (5 persoons vliegtuigje) vervolgens een easy walk van 3 uur, afgesloten met een jetboottocht over de rivier terug naar de camping.
Het weer was fantastisch, de zon scheen volop.
Om 8 uur gingen Jan en Ton de excursie boeken. Om 8:15 kwamen ze terug bij de camper met de mededeling dat de eerste groep al om 8:45 konden vertrekken.
Gemma verslikte zich in het ontbijt, maar was wel op tijd aanwezig.
De vliegtocht werd niet door iedereen even hoog gewaardeerd. De vlucht was erg mooi, maar de weg was wel bumpy. (veel turbulentie). Vooral diegene die achterin zaten (Jan en Lidy) hadden hier het meest last van.
De wandeling startte met een overtocht door een ijs en ijskoude rivier. (volgens Jan viel het wel mee). Vol goede moed begonnen we aan de easy wandeling.
De eerste 10 minuten waren inderdaad easy, langs de oever van de rivier. Ook hier was het uitzicht overweldigend mooi. We keken uit op bergen met eeuwige sneeuw.
Na 10 minuten begon een lichte stijging, deze duurde echter meer dan een uur. We stegen tot ruim 600 meter. Marian liep in een flink tempo voorop, een kievit is er niets bij.
Daarna begon een fikse afdaling, deze hield maar niet op. Niets easy walk, het was zwaar afzien volgens ons.
Eindelijk kwamen we bij het bordje jetboot nog 5 minuten. Na zeker 15 minuten stevig doormarcheren kwamen we dan eindelijk bij de jetboot aan.
Hij lag al op ons te wachten. Dus we sprongen in de jetboot en we scheurden weg.
Ook dit was sensatie. We scheurden met zo'n 75 km/uur over de rivier. Jan als onze cameraman heeft dit alles vastgelegd voor het nageslacht.
Moe maar voldaan kwamen we op de camping aan. Na een korte stop voor een hapje en een drankje vertokken richting Queenstown.
Er bleken twee wegen naar Queenstown te leiden. De 6 en de 89, de dames hadden gekozen voor de 89.
Marian kwam er iets te laat achter dat deze weg alleen geschikt was voor 4x4 (google). Bij regenachtig weer zelfs levensgevaarlijk. De dames keken naar de lucht en concludeerden dat het droog bleef dus haalbaar.
Ze scheurden met het campertje omhoog en de boys hadden moeite om te volgen.
Na een duizelingwekkende afdaling , kwamen we bij de laatste bocht het bordje tegen. "Controleer je remmen." Deze waren bij de boys al roodgloeiend, dit was ook goed te ruiken.
Op de camping aangekomen hebben de heren weer een lekker maaltje gekookt.
We zitten nu met zijn zessen in het kleine campertje deze log bij te werken.
Er worden weer wilde plannen gemaakt voor morgen.
18e camperdag, 22 januari
Vandaag vertrokken naar Lake Wanaka, hier zouden we de siberia experience gaan beleven.
Onderweg weer verschillende stops gemaakt.
Eindelijk, na lang zoeken, kwamen we langs een zalmkwekerij en kon Ton verse vis halen. Deze moesten echter eerst nog gevangen worden. Het vlees wat al ingeslagen was voor het diner, moest wachten tot de volgende dag.
Vervolgens kwamen we langs een groot strand bij Haast, deze lag vol met aangespoeld hout. Hier hebben we even een kijkje genomen, we hebben er ook lekker geluncht in het zonnetje.
De tocht ging nu via de Haast pas richting Wanaka. Onderweg zouden er 3 watervallen te zien zijn. De eerste hebben we echter gemist daar de dames te hard over de weg reden.
Dit hebben we nog niet verteld, maar we hebben een vaste formatie.
Marian en Jacquelien rijden altijd voorop, zij hebben nl de TomTom. Erg handig ding hier in Nieuw Zeeland.
John en Lidy volgen in de 2e camper, Jan en Liesbeth in de 3e en Ton en Gemma sluiten de rij.
De tweede waterval was erg mooi, maar er zaten daar wel vreselijk veel sandfly's (Google). We werden volledig opgevreten.
De 3e waterval was iets minder mooi, maar Jan en Ton konden deze wel beklimmen. De dames keken toe en gaven deskundig commentaar.
We hebben overnacht in een Wildernis camping te Makarora. Deze camping lag op een ongelooflijk mooie plek, het uitzicht was fantastisch over de bergen heen. De camping zelf was iets minder.
De heren hebben de vis bereid in een ietwat verouderde keuken, echter de zalm smaakte voortreffelijk. Het was een echt koningsmaal.
's Avonds nog even geklaverjast en toen weer op tijd naar bed.
Onderweg weer verschillende stops gemaakt.
Eindelijk, na lang zoeken, kwamen we langs een zalmkwekerij en kon Ton verse vis halen. Deze moesten echter eerst nog gevangen worden. Het vlees wat al ingeslagen was voor het diner, moest wachten tot de volgende dag.
Vervolgens kwamen we langs een groot strand bij Haast, deze lag vol met aangespoeld hout. Hier hebben we even een kijkje genomen, we hebben er ook lekker geluncht in het zonnetje.
De tocht ging nu via de Haast pas richting Wanaka. Onderweg zouden er 3 watervallen te zien zijn. De eerste hebben we echter gemist daar de dames te hard over de weg reden.
Dit hebben we nog niet verteld, maar we hebben een vaste formatie.
Marian en Jacquelien rijden altijd voorop, zij hebben nl de TomTom. Erg handig ding hier in Nieuw Zeeland.
John en Lidy volgen in de 2e camper, Jan en Liesbeth in de 3e en Ton en Gemma sluiten de rij.
De tweede waterval was erg mooi, maar er zaten daar wel vreselijk veel sandfly's (Google). We werden volledig opgevreten.
De 3e waterval was iets minder mooi, maar Jan en Ton konden deze wel beklimmen. De dames keken toe en gaven deskundig commentaar.
We hebben overnacht in een Wildernis camping te Makarora. Deze camping lag op een ongelooflijk mooie plek, het uitzicht was fantastisch over de bergen heen. De camping zelf was iets minder.
De heren hebben de vis bereid in een ietwat verouderde keuken, echter de zalm smaakte voortreffelijk. Het was een echt koningsmaal.
's Avonds nog even geklaverjast en toen weer op tijd naar bed.
17e Camperdag, 21 januari
De Heli Hike stond op het progamma, dit is DE nummer 1 van de “The things you have to do when you’re in New Zealand” Het probleem is dat als het te veel mist, deze niet doorgaat. Dus het eerste wat we deden toen we opstonden was naar het lucht kijken, het zag er goed uit.
We waren om 11:00 uur aan de beurt. Gelukkig hoorden we de hele ochtend al heli’s aan en af vliegen.
We kregen uitgebreide instructies en een hele outfit aangemeten. Te weten: sokken, schoenen, een wind en regendichte broek met jack, handschoenen en een muts. Zelf hadden we ook al drie lagen kleding aan. Daar stonden we vol gewapend tegen een temperatuur van -20 te zweten in 20 graden boven nul.
Paniek: Jan was kort voor de vlucht zijn zonnebril kwijt. Overal gezocht nergens te vinden, zelfs (in volle bepakking) teruggerend naar het kantoor, maar ook daar geen zonnebril. Balend als stekker kwam ie terug, waar Liesbeth besloot om ook eens mee te gaan zoeken. Opeens zag Gemma iets verdachts in capuchon van Jan. Ze greep ernaar en de hilariteit was groot toen daar de zonnebril van Jan uitkwam……
Voor de vlucht werden we gewogen, daar het gewicht eerlijk moest worden verdeeld over de heli’s. Hier bleek iedereen toch wel aangekomen te zijn, de meesten gaven de schuld aan de hoeveelheid kleding die ze aan hadden. Echter dit kan het verschil niet geheel verklaren.
We gingen in 4 verschillende heli’s omhoog, de vlucht was erg spectaculair. We werden op 900 meter hoogte afgezet. Hier kregen we een soort spikes onder de schoenen en een pikhouweel. Het uitzicht was fantastisch, de wandeling begon vrij eenvoudig. We hadden ook voor de easy walk gekozen, dus dat was wel logisch. Echter gedurende de tocht werd het steeds inspannender en we moesten handen en voeten gebruiken om de afdalingen/stijgingen te kunnen overleven.
Halverwege kwamen we in een ijsgrot, deze was heel helder blauw. Hier moesten natuurlijk erg veel foto’s van gemaakt worden. Dit was inderdaad een “ once in your lifetime experience”.
Moe, maar voldaan kwamen we weer bij de helicopters aan. Hier nog een mooie foto gemaakt van ons allemaal op het ijs.
Op de camping was het mooi weer en met een drankje in het zonnetje hebben, we hier erg van na genoten.
’s Avonds zijn we uit eten geweest in het dorp. Iedereen was goed moe, dus we lagen vroeg op bed.
We waren om 11:00 uur aan de beurt. Gelukkig hoorden we de hele ochtend al heli’s aan en af vliegen.
We kregen uitgebreide instructies en een hele outfit aangemeten. Te weten: sokken, schoenen, een wind en regendichte broek met jack, handschoenen en een muts. Zelf hadden we ook al drie lagen kleding aan. Daar stonden we vol gewapend tegen een temperatuur van -20 te zweten in 20 graden boven nul.
Paniek: Jan was kort voor de vlucht zijn zonnebril kwijt. Overal gezocht nergens te vinden, zelfs (in volle bepakking) teruggerend naar het kantoor, maar ook daar geen zonnebril. Balend als stekker kwam ie terug, waar Liesbeth besloot om ook eens mee te gaan zoeken. Opeens zag Gemma iets verdachts in capuchon van Jan. Ze greep ernaar en de hilariteit was groot toen daar de zonnebril van Jan uitkwam……
Voor de vlucht werden we gewogen, daar het gewicht eerlijk moest worden verdeeld over de heli’s. Hier bleek iedereen toch wel aangekomen te zijn, de meesten gaven de schuld aan de hoeveelheid kleding die ze aan hadden. Echter dit kan het verschil niet geheel verklaren.
We gingen in 4 verschillende heli’s omhoog, de vlucht was erg spectaculair. We werden op 900 meter hoogte afgezet. Hier kregen we een soort spikes onder de schoenen en een pikhouweel. Het uitzicht was fantastisch, de wandeling begon vrij eenvoudig. We hadden ook voor de easy walk gekozen, dus dat was wel logisch. Echter gedurende de tocht werd het steeds inspannender en we moesten handen en voeten gebruiken om de afdalingen/stijgingen te kunnen overleven.
Halverwege kwamen we in een ijsgrot, deze was heel helder blauw. Hier moesten natuurlijk erg veel foto’s van gemaakt worden. Dit was inderdaad een “ once in your lifetime experience”.
Moe, maar voldaan kwamen we weer bij de helicopters aan. Hier nog een mooie foto gemaakt van ons allemaal op het ijs.
Op de camping was het mooi weer en met een drankje in het zonnetje hebben, we hier erg van na genoten.
’s Avonds zijn we uit eten geweest in het dorp. Iedereen was goed moe, dus we lagen vroeg op bed.
16e Camperdag, 20 januari
Vanmorgen was het weer bewolkt, maar wel droog.
Na het ontbijt vertrokken we richting Greymouth. Vlak na het vertrek stond de eerste stop gepland, een bezoek aan een zeehondenkolonie. Ze waren in grote getalen aanwezig, ook waren er veel pups te zien. Het nadeel was wel dat we het vanaf een grote afstand konden bekijken. Een week ervoor hadden we ze bijna kunnen aanraken, dus dit was een kleine tegenvaller.
Vervolgens naar de pancakerotsen geweest in Punakaki. Het was jammer genoeg geen hoogtij, dus het was iets minder spectaculair. Desalniettemin hebben wij er erg van genoten. Het was werkelijk geweldig om te zien hoe de zee inbeukte op de rotsen.
Vervolgens hebben we geluncht in het zonnetje, dit was erg lekker. Ondertussen hebben we een Weka gevoerd. (zie google)
Volgens het reisburo zouden we gaan goudzoeken in Hari Hari. Onderweg kwamen we verschillende goudzoekerstadjes tegen, maar die hebben we genegeerd. Lidy was helemaal gespannen, daar zij de vakantie terug wilde verdienen. In Hari Hari aangekomen, een slapen gehucht van zo’n 100 inwoners was er geen goudveld te vinden. Volgens de lokale pomphouder hadden we dit in Ross moeten doen, zo’n 50 km terug. Er werd besloten om dit maar niet te doen en door te rijden naar de Franz Jozef Gletsjer.
We kwamen op een erg luxe camping terecht. John en Lidy zijn dan ook direct de spa in gedoken. Op het menu stond vandaag kip kerrie met witte rijst. Vervolgens hebben we Mahjong gespeeld.
Na het ontbijt vertrokken we richting Greymouth. Vlak na het vertrek stond de eerste stop gepland, een bezoek aan een zeehondenkolonie. Ze waren in grote getalen aanwezig, ook waren er veel pups te zien. Het nadeel was wel dat we het vanaf een grote afstand konden bekijken. Een week ervoor hadden we ze bijna kunnen aanraken, dus dit was een kleine tegenvaller.
Vervolgens naar de pancakerotsen geweest in Punakaki. Het was jammer genoeg geen hoogtij, dus het was iets minder spectaculair. Desalniettemin hebben wij er erg van genoten. Het was werkelijk geweldig om te zien hoe de zee inbeukte op de rotsen.
Vervolgens hebben we geluncht in het zonnetje, dit was erg lekker. Ondertussen hebben we een Weka gevoerd. (zie google)
Volgens het reisburo zouden we gaan goudzoeken in Hari Hari. Onderweg kwamen we verschillende goudzoekerstadjes tegen, maar die hebben we genegeerd. Lidy was helemaal gespannen, daar zij de vakantie terug wilde verdienen. In Hari Hari aangekomen, een slapen gehucht van zo’n 100 inwoners was er geen goudveld te vinden. Volgens de lokale pomphouder hadden we dit in Ross moeten doen, zo’n 50 km terug. Er werd besloten om dit maar niet te doen en door te rijden naar de Franz Jozef Gletsjer.
We kwamen op een erg luxe camping terecht. John en Lidy zijn dan ook direct de spa in gedoken. Op het menu stond vandaag kip kerrie met witte rijst. Vervolgens hebben we Mahjong gespeeld.
15e Camperdag, 19 januari
We hebben eindelijk weer internet, het is nu 23 januari. Dus we werken nu nog even de weblog van de afgelopen dagen bij.
Uit het commentaar die we ontvangen hebben over onze weblog, blijkt dat deze log veel gelezen wordt. We kregen ook de opmerking dat we er nooit iets vertellen over het weer.
Dus hier gaan we mee starten vandaag. Vandaag begon de dag bewolkt. Later af en toe een flinke bui.
Deze dag stond er een cave tour gepland. In deze grot zaten gloeiwormen. We gingen eerst met een busje en vervolgens met de trein naar de cave. Jacquelien, Gemma en Liesbeth gingen wandelen in de grotten. De anderen wandelend in en via een binnenband er weer uit (cave rafting). Marian ging alleen met het treintje mee, zij was zich aan het sparen voor de Heli Hike die twee dagen later op het programma stond.
Het was een prachtige grot, die nog geheel ongerept was. Geen elektra, geen muziek en zeker geen koffiemachines. Aan het eind kwamen de dames in een mooie grote grot met heel veel gloeiwormen. De lichten moesten uit en het was echt een ongelooflijk mooi gezicht. Het was wel moeilijk om een goede foto te nemen.
Vervolgens liepen we naar de uitgang van de grot. We kwamen achter een waterval uit. Onzettend mooi het kon zo uit een film komen.
Het was moeilijke tocht erg veel klimwerk, bukwerk en kruipen door spelonken. Echter op het meest eenvoudige stuk. De grot was daar zeker 10 meter breed, 5 meter hoog en 20 meter lang. Ook was de grond bijna geplaveid. Gemma liep losjes langs de muur, toen zij onverwacht op een steen staptte. Deze was erg glad. Ze ging dan ook GIGA onderuit, ze knalde met haar hoofd tegen de rots achter haar. In de rotsblok was hier een flinke afdruk zichtbaar. Gelukkig waren we uitgerust met een helm en dit was dan ook haar redding. Ze heeft wel een paar dagen met een beurse plek op haar hoofd gelopen.
Het raften was ook super. Ze gingen al raftend onder de gloeiwormen door. Dit gaf het effect om onder een sterrenhemel door te gaan met wel duizenden sterren, erg mooi. Het had de afgelopen week weinig geregend, dus de waterstand was niet erg hoog. Hierdoor konden ze niet overal komen.
We zijn ’s avonds uit eten geweest in Westport. Westport is beroemd om zijn groenlip mosselen. Dit hebben we dan ook als voorgerecht genomen. Smaakte wel goed, maar niet echt bijzonder.
Uit het commentaar die we ontvangen hebben over onze weblog, blijkt dat deze log veel gelezen wordt. We kregen ook de opmerking dat we er nooit iets vertellen over het weer.
Dus hier gaan we mee starten vandaag. Vandaag begon de dag bewolkt. Later af en toe een flinke bui.
Deze dag stond er een cave tour gepland. In deze grot zaten gloeiwormen. We gingen eerst met een busje en vervolgens met de trein naar de cave. Jacquelien, Gemma en Liesbeth gingen wandelen in de grotten. De anderen wandelend in en via een binnenband er weer uit (cave rafting). Marian ging alleen met het treintje mee, zij was zich aan het sparen voor de Heli Hike die twee dagen later op het programma stond.
Het was een prachtige grot, die nog geheel ongerept was. Geen elektra, geen muziek en zeker geen koffiemachines. Aan het eind kwamen de dames in een mooie grote grot met heel veel gloeiwormen. De lichten moesten uit en het was echt een ongelooflijk mooi gezicht. Het was wel moeilijk om een goede foto te nemen.
Vervolgens liepen we naar de uitgang van de grot. We kwamen achter een waterval uit. Onzettend mooi het kon zo uit een film komen.
Het was moeilijke tocht erg veel klimwerk, bukwerk en kruipen door spelonken. Echter op het meest eenvoudige stuk. De grot was daar zeker 10 meter breed, 5 meter hoog en 20 meter lang. Ook was de grond bijna geplaveid. Gemma liep losjes langs de muur, toen zij onverwacht op een steen staptte. Deze was erg glad. Ze ging dan ook GIGA onderuit, ze knalde met haar hoofd tegen de rots achter haar. In de rotsblok was hier een flinke afdruk zichtbaar. Gelukkig waren we uitgerust met een helm en dit was dan ook haar redding. Ze heeft wel een paar dagen met een beurse plek op haar hoofd gelopen.
Het raften was ook super. Ze gingen al raftend onder de gloeiwormen door. Dit gaf het effect om onder een sterrenhemel door te gaan met wel duizenden sterren, erg mooi. Het had de afgelopen week weinig geregend, dus de waterstand was niet erg hoog. Hierdoor konden ze niet overal komen.
We zijn ’s avonds uit eten geweest in Westport. Westport is beroemd om zijn groenlip mosselen. Dit hebben we dan ook als voorgerecht genomen. Smaakte wel goed, maar niet echt bijzonder.
zondag 18 januari 2009
14e camperdag, 18 januari
Vandaag zijn we op de helft van onze camperreis!
Deze morgen bijtijds opgestaan. Inmiddels zit iedereen onder de insectenbeten en wordt er van alles gespoten en gesmeerd om de jeuk te verminderen.
Het had aardig wat geregend afgelopen nacht. Dus iedereen had zich warm aangekleed en binnen ontbijt genuttigd. Maar de zon kwam er al snel weer door en konden de lange broeken weer gewisseld worden voor de korte broek.We vertrokken richting Westport. In de loop van de rit begon het weer te regenen. Er stond een wandeling gepland in Lyell, een oud mijnwerkers stadje. Ondanks dat het flink regende besloten we toch te gaan. We kwamen langs een meer dan 100 jaar oud kerkhof.
De route was een beetje verwarrend en aangezien het zelfs begon te onweren beloten we terug te lopen.
Het laatste stuk naar Westport was een prachtige weg langs de Buller river met hele smalle stukjes weg bestaande uit 1 rijstrook uitgehakt in een rots (best spannend).
Uiteindelijk kwamen we aan bij een (normale) camping met normaal sanitair en een wasmachine en droger.
De dames waren zo opgelucht dat gelijk al het wasgoed bij elkaar werd gezocht er er zelfs door de gezusters Woerdman werd gewassen. Wederom werd er gegeten in de gezamelijk keuken. De mannen hadden zich weer uitgeslooft en heerlijk vlees op de bqq bereid! Gebakken aardappeltjes en (verse, dat moest van Jan) boontjes erbij.
Na een gezellige avond in de camper van Liesbeth en Jan beloten weer op tijd te gaan "leggen".
Deze morgen bijtijds opgestaan. Inmiddels zit iedereen onder de insectenbeten en wordt er van alles gespoten en gesmeerd om de jeuk te verminderen.
Het had aardig wat geregend afgelopen nacht. Dus iedereen had zich warm aangekleed en binnen ontbijt genuttigd. Maar de zon kwam er al snel weer door en konden de lange broeken weer gewisseld worden voor de korte broek.We vertrokken richting Westport. In de loop van de rit begon het weer te regenen. Er stond een wandeling gepland in Lyell, een oud mijnwerkers stadje. Ondanks dat het flink regende besloten we toch te gaan. We kwamen langs een meer dan 100 jaar oud kerkhof.
De route was een beetje verwarrend en aangezien het zelfs begon te onweren beloten we terug te lopen.
Het laatste stuk naar Westport was een prachtige weg langs de Buller river met hele smalle stukjes weg bestaande uit 1 rijstrook uitgehakt in een rots (best spannend).
Uiteindelijk kwamen we aan bij een (normale) camping met normaal sanitair en een wasmachine en droger.
De dames waren zo opgelucht dat gelijk al het wasgoed bij elkaar werd gezocht er er zelfs door de gezusters Woerdman werd gewassen. Wederom werd er gegeten in de gezamelijk keuken. De mannen hadden zich weer uitgeslooft en heerlijk vlees op de bqq bereid! Gebakken aardappeltjes en (verse, dat moest van Jan) boontjes erbij.
Na een gezellige avond in de camper van Liesbeth en Jan beloten weer op tijd te gaan "leggen".
13e camperdag, 17 januari.
Vandaag is de groep opgesplitst in 2 groepen! Marian en Jacquelien zijn cultuur gaan snuiven in Motueka en Nelson. Ze hebben een kathedraal bekeken die nog niet was afgebouwd. Verder nog wat geshopt.
De 6 anderen hebben heel stoer de Abel Tasman Coasttrack gelopen (4 uur lang). De wandeling was een fantastische ervaring met prachtige uitzichten over een azuurblauwe zee met zilverwitte stranden en een schitterende natuur.Bij het eindpunt hebben ze de watertaxi genomen die met 60 km. per uur over het water scheurde! Op het eindpunt aangekomen werden we met boot en al op een trailer gevaren. De kapitein stapte vanuit de boot op een tractor voor de trailer en reed ons over de weg naar de office! Hij had lunchpauze.
Toen we bij de camping terug kwamen begon het helaas te regenen en omdat de keuken bezet werd door zo'n dertig backpackers besloten wij te gaan uiteten . Jacquelien (scheurde) ons in hun campervan naar Motueka alwaar wij drie uur lang een restaurant onveilig maakten. Liesbeth had spare-ribs besteld. Dit bleek een half varken te zijn gelukkig hadden Jan en Ton nog enige trek en hebben geholpen haar bord leeg te eten! John at zo'n bord in zijn eentje leeg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (sorry vergissing Lidy kreeg 1 spareribje in de ruil voor haar halve schnitzel die ook door John genuttigd werd!)
Bij de terugkomst op de camping wachtte ons een nieuwe verrassing, het plekje van Marian en Jacquelien bleek in bezit genomen door een buitenlander die niet in de kiwi 2009 groep behoorde.
Na die zeer vriendelijk, doch zeer dringend te hebben verzocht even op te zouten naar een andere plek, konden wij onze hoofden en zeer vermoeide voetjes dan uiteindelijk te ruste leggen.
De 6 anderen hebben heel stoer de Abel Tasman Coasttrack gelopen (4 uur lang). De wandeling was een fantastische ervaring met prachtige uitzichten over een azuurblauwe zee met zilverwitte stranden en een schitterende natuur.Bij het eindpunt hebben ze de watertaxi genomen die met 60 km. per uur over het water scheurde! Op het eindpunt aangekomen werden we met boot en al op een trailer gevaren. De kapitein stapte vanuit de boot op een tractor voor de trailer en reed ons over de weg naar de office! Hij had lunchpauze.
Toen we bij de camping terug kwamen begon het helaas te regenen en omdat de keuken bezet werd door zo'n dertig backpackers besloten wij te gaan uiteten . Jacquelien (scheurde) ons in hun campervan naar Motueka alwaar wij drie uur lang een restaurant onveilig maakten. Liesbeth had spare-ribs besteld. Dit bleek een half varken te zijn gelukkig hadden Jan en Ton nog enige trek en hebben geholpen haar bord leeg te eten! John at zo'n bord in zijn eentje leeg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (sorry vergissing Lidy kreeg 1 spareribje in de ruil voor haar halve schnitzel die ook door John genuttigd werd!)
Bij de terugkomst op de camping wachtte ons een nieuwe verrassing, het plekje van Marian en Jacquelien bleek in bezit genomen door een buitenlander die niet in de kiwi 2009 groep behoorde.
Na die zeer vriendelijk, doch zeer dringend te hebben verzocht even op te zouten naar een andere plek, konden wij onze hoofden en zeer vermoeide voetjes dan uiteindelijk te ruste leggen.
zaterdag 17 januari 2009
12e camperdag 16 januari
Wederom opgestaan met prachtig weer.Vertrokken vanuit Havelock richting het Abel Tasman Park. Onderweg op mooi uitkijkpunt koffie gedronken. In Motueka boodschappen gedaan. Was een erg leuk stadje.
Inmiddels hadden we een camping geboekt "Old Mac Donald Farm" gelijk bij de ingang van het park.
Op de camping aangekomen bleek het een echte "back to the basis" camping te zijn. Het sanitair bleek tot onze grote schrik slechts uit Dixies te bestaan. Dus werd de camping gelijk omgedoopt tot Dixieland. Er bleek zelfs een buitendouche te zijn bestaande uit een hoog in de boom gehangen regenton met trekkoord!Deze hebben we niet uitgeprobeerd!
Het was die middag verschrikkelijk warm, zeg maar rustig bloedheet!
We zijn naar een riviertje gelopen en hebben daar heerlijk gezwommen in ijskoud, glashelder water. Dat was super lekker. Daarna bij de camper een lekker borreltje gepakt met wat zoutjes erbij.
Die avond hebben de heren hebben heerlijke pilav gemaakt. Voor diegene die niet weten wat dit is verwijzen wij naar Google.
Inmiddels hadden we een camping geboekt "Old Mac Donald Farm" gelijk bij de ingang van het park.
Op de camping aangekomen bleek het een echte "back to the basis" camping te zijn. Het sanitair bleek tot onze grote schrik slechts uit Dixies te bestaan. Dus werd de camping gelijk omgedoopt tot Dixieland. Er bleek zelfs een buitendouche te zijn bestaande uit een hoog in de boom gehangen regenton met trekkoord!Deze hebben we niet uitgeprobeerd!
Het was die middag verschrikkelijk warm, zeg maar rustig bloedheet!
We zijn naar een riviertje gelopen en hebben daar heerlijk gezwommen in ijskoud, glashelder water. Dat was super lekker. Daarna bij de camper een lekker borreltje gepakt met wat zoutjes erbij.
Die avond hebben de heren hebben heerlijke pilav gemaakt. Voor diegene die niet weten wat dit is verwijzen wij naar Google.
donderdag 15 januari 2009
11e camperdag, 15 januari
Een hoogtepunt van de vakantie: het walvis spotten. En wat hebben we gespot. Zeker een uur lang hebben we elke golf bestudeerd. Na lang zoeken vonden we de eerste walvis. De adrenaline schoot door onze lijven. Het was een spermwhale ofwel een potvis. We hebben deze potvis alleen van de achterkant gespot, geen kop gezien. Wel stonden we precies goed voor de foto van de staart bij het onderduiken. Mooie foto's zijn er gemaakt.
De tweede walvis, werd sneller gespot. Deze zagen we mooi van opzij, maar wel iets verder weg. We konden echter hier niet een mooie foto maken van de staart.
Op de terugweg kwamen we een groep husky dolphins tegen. Dit is een klein dolfijnensoort die voorkomt bij de kust van Nieuw Zeeland. Dit was ook erg gaaf.
Als toetje zijn we ook nog bij een zeehonden kolonie geweest. Kortom een prachtige boottocht.
Als lunch hebben we een kreeft gegeten bij een stalletje langs de weg. Van de dame kregen we een hele uitleg hoe we deze kreeft moesten eten.
Het bankje waar we zaten moest wel eerst vakkundig door de heren gerepareerd worden. Het smaakte goed. We keken uit op verschillende zeehonden.
Vervolgens richting het Abel Tasmanpark. Iedereen was flink moe, dus dit park hebben we niet gehaald.
Onderweg wel een mooie weg gereden, de Queen Charlotte road. Hier hadden we op verschillende lookouts een prachtig uitzicht over de fjorden.
Eindelijk hadden we ook tijd om een stopje te maken om te zwemmen. Dat was erg leuk. John kwam hier zwaar gewond uit het water. Liefdevol gepleisterd door Lidy kon hij de reis vervolgen.
We zitten nu op een camping in Havenlock deze log te schrijven.
Je raad het nooit, maar vanavond hebben we weer een BBQ gehad. Wederom hebben de dames afgewassen, echter nu heeft Marian een glas vernield.
Op deze manier houden zusters geen servies meer over in hun camper.
Zo, we zijn nu eindelijk bij. Een paki paki voor ons. (applaus)
De tweede walvis, werd sneller gespot. Deze zagen we mooi van opzij, maar wel iets verder weg. We konden echter hier niet een mooie foto maken van de staart.
Op de terugweg kwamen we een groep husky dolphins tegen. Dit is een klein dolfijnensoort die voorkomt bij de kust van Nieuw Zeeland. Dit was ook erg gaaf.
Als toetje zijn we ook nog bij een zeehonden kolonie geweest. Kortom een prachtige boottocht.
Als lunch hebben we een kreeft gegeten bij een stalletje langs de weg. Van de dame kregen we een hele uitleg hoe we deze kreeft moesten eten.
Het bankje waar we zaten moest wel eerst vakkundig door de heren gerepareerd worden. Het smaakte goed. We keken uit op verschillende zeehonden.
Vervolgens richting het Abel Tasmanpark. Iedereen was flink moe, dus dit park hebben we niet gehaald.
Onderweg wel een mooie weg gereden, de Queen Charlotte road. Hier hadden we op verschillende lookouts een prachtig uitzicht over de fjorden.
Eindelijk hadden we ook tijd om een stopje te maken om te zwemmen. Dat was erg leuk. John kwam hier zwaar gewond uit het water. Liefdevol gepleisterd door Lidy kon hij de reis vervolgen.
We zitten nu op een camping in Havenlock deze log te schrijven.
Je raad het nooit, maar vanavond hebben we weer een BBQ gehad. Wederom hebben de dames afgewassen, echter nu heeft Marian een glas vernield.
Op deze manier houden zusters geen servies meer over in hun camper.
Zo, we zijn nu eindelijk bij. Een paki paki voor ons. (applaus)
10e camperdag, 14 januari
De overtocht naar het Zuidereiland stond op het programma.
We zijn vroeg opgestaan, wel 13 km gereden en toen stonden onze campers netjes in de veerboot. Ton heeft de camper van Jan ietsjes gekust. Jan heeft echter niets van gemerkt.
Het was een prachtige dag met goed weer , aanmerkelijk beter als de vorige dagen.
Het laatste uur hebben we gevaren door de Fjorden van het Zuidereiland. Het was erg mooi.
In het begin van de middag kwamen we aan in Picton. Onze reis vervolgden we richting Blenheim. Hier hebben de wijnen van Montana bezocht, de grootste wijngaard van Nieuw Zeeland. Het wijnproeven was erg geslaagd.
Op weg naar Kaikoura hebben we zeehonden gespot. Deze lagen op rotsen vlak langs de weg. Snel een fotostop gemaakt.
Lidy heeft onderweg ook walvissen gespot, bij nader onderzoek bleek dit zeewier te zijn.
's Avonds hebben we spaghetti gegeten. De dames hebben zoals gewoonlijk de afwas gedaan. Jacquelien kwam letterlijk, met acht borden en al ons bestek, de keuken binnenvallen. Ze struikelde over de drempel. Na een giga lach salvo van de dames bleek er slechts 1 bord gesneuveld te zijn.
Vervolgens hebben we met alle dames, in de kleine camper, de blog bijgewerkt.
We zijn vroeg opgestaan, wel 13 km gereden en toen stonden onze campers netjes in de veerboot. Ton heeft de camper van Jan ietsjes gekust. Jan heeft echter niets van gemerkt.
Het was een prachtige dag met goed weer , aanmerkelijk beter als de vorige dagen.
Het laatste uur hebben we gevaren door de Fjorden van het Zuidereiland. Het was erg mooi.
In het begin van de middag kwamen we aan in Picton. Onze reis vervolgden we richting Blenheim. Hier hebben de wijnen van Montana bezocht, de grootste wijngaard van Nieuw Zeeland. Het wijnproeven was erg geslaagd.
Op weg naar Kaikoura hebben we zeehonden gespot. Deze lagen op rotsen vlak langs de weg. Snel een fotostop gemaakt.
Lidy heeft onderweg ook walvissen gespot, bij nader onderzoek bleek dit zeewier te zijn.
's Avonds hebben we spaghetti gegeten. De dames hebben zoals gewoonlijk de afwas gedaan. Jacquelien kwam letterlijk, met acht borden en al ons bestek, de keuken binnenvallen. Ze struikelde over de drempel. Na een giga lach salvo van de dames bleek er slechts 1 bord gesneuveld te zijn.
Vervolgens hebben we met alle dames, in de kleine camper, de blog bijgewerkt.
9e camperdag, 13 Januari
Eindbestemming van de dag was Wellington, de volgende dag was de overtocht gepland voor het zuidereiland.
Als tussenstop wilden we verschillende locaties uit de 'Lord of the Rings' bezoeken.
We hoefden alleen de rode weg (highway) te volgen en dan oversteken van de ene rode weg naar de volgende via een geel weggetje.
Alleen dit ene gele weggetje bleek een klim te zijn over twee bergen, vreselijk smal, bochten en erg snel omhoog. De middenstreep was verdwenen, de weg was ongeveer even breed als de grote campers. Dus tegenliggers waren niet welkom, echter die zijn we meerdere malen tegengekommen. Ietwat hoofdschuddend lieten ze ons passeren. Gemma heeft doodsangsten uitgestaan en 's nachts de route nogmaals gereden. Nu in haar eentje, met als tegenligger een 10 tonner.
Uiteindelijk zijn we toch bij de eerste tussenstop (Tararua Forest Park), hier hebben we een mooie wandeling (wel ietwat kort)gemaakt, over een hangbrug geweest. Kleine regenbui gehad, maar gelukkig hadden we plastic poncho's bij ons.
We hebben de locatie van Rivendale bewonderd. Dit was iets minder, want er was niets meer te zien dan een mooi riviertje.
Op naar de tweede lokatie, echter die hebben we volledig gemist.
Dus maar door naar Wellington. Waar Liesbeth de TomTom heeft uitgeprobeerd. Wij hebben het hele industrieterrein van Wellington gezien.
Uiteindelijk toch bij de camping aangekomen.
We hebben een taxi naar het centrum genomen, waar we gegeten hebben bij de Mexicaan. (de Coyote)
Als tussenstop wilden we verschillende locaties uit de 'Lord of the Rings' bezoeken.
We hoefden alleen de rode weg (highway) te volgen en dan oversteken van de ene rode weg naar de volgende via een geel weggetje.
Alleen dit ene gele weggetje bleek een klim te zijn over twee bergen, vreselijk smal, bochten en erg snel omhoog. De middenstreep was verdwenen, de weg was ongeveer even breed als de grote campers. Dus tegenliggers waren niet welkom, echter die zijn we meerdere malen tegengekommen. Ietwat hoofdschuddend lieten ze ons passeren. Gemma heeft doodsangsten uitgestaan en 's nachts de route nogmaals gereden. Nu in haar eentje, met als tegenligger een 10 tonner.
Uiteindelijk zijn we toch bij de eerste tussenstop (Tararua Forest Park), hier hebben we een mooie wandeling (wel ietwat kort)gemaakt, over een hangbrug geweest. Kleine regenbui gehad, maar gelukkig hadden we plastic poncho's bij ons.
We hebben de locatie van Rivendale bewonderd. Dit was iets minder, want er was niets meer te zien dan een mooi riviertje.
Op naar de tweede lokatie, echter die hebben we volledig gemist.
Dus maar door naar Wellington. Waar Liesbeth de TomTom heeft uitgeprobeerd. Wij hebben het hele industrieterrein van Wellington gezien.
Uiteindelijk toch bij de camping aangekomen.
We hebben een taxi naar het centrum genomen, waar we gegeten hebben bij de Mexicaan. (de Coyote)
woensdag 14 januari 2009
fotos
Even een kort berichtje.
Het duurt via deze log lang om foto's te uploaden, dus we hebben ze op picassa gezet.
Dit is de link:
http://picasaweb.google.com/Jacqwo/NieuwZeeland
Geef even reactie of het werkt.
Het duurt via deze log lang om foto's te uploaden, dus we hebben ze op picassa gezet.
Dit is de link:
http://picasaweb.google.com/Jacqwo/NieuwZeeland
Geef even reactie of het werkt.
8e camperdag, 12 januari
Vertrokken richting Taupo naar de Haku watervallen. Deze waren erg mooi. Toen besloten om naar Tongaririo te gaan, hier wilden we een flinke wandeltocht gaan maken.
Jacquelien had nog net tijd om wandelsokken aan te schaffen. Die kon ze in de kast laten liggen, want de regen kwam met bakken uit de lucht.
Na enig beraad werd besloten om door te rijden naar de kust, richting Wanganui.
Na de benzine pomp is er in sommige vans gewisseld van chaffeur. Gemma en Lidy namen plaats achter het stuur. Jacquelien kreeg de opdracht niet te hard te rijden, dit was erg moeilijk voor haar.
De dames dachten dat het een mooie rechte weg (tnt nog niet aangetroffen in NZ). Echter na een km of 5, veranderde de weg in weg met alleen maar haarspeld bochten. Deze werden echter door de dames goed genomen.
500 Meter voor de camping, ging het eindelijk mis. Bij de een sloeg de moter twee keer af midden op een rotonde, de ander nam bijna een deel van de brug mee. De beide heren zaten er met een hartverzakking naast. Er werd dan ook direct gewisseld van chaffeur.
We stonden op een leuke camping met een geit, konijnen en eenden.
Ook deze dag werd afgesloten met een BBQ. Vis stond er op het menu.
Jacquelien had nog net tijd om wandelsokken aan te schaffen. Die kon ze in de kast laten liggen, want de regen kwam met bakken uit de lucht.
Na enig beraad werd besloten om door te rijden naar de kust, richting Wanganui.
Na de benzine pomp is er in sommige vans gewisseld van chaffeur. Gemma en Lidy namen plaats achter het stuur. Jacquelien kreeg de opdracht niet te hard te rijden, dit was erg moeilijk voor haar.
De dames dachten dat het een mooie rechte weg (tnt nog niet aangetroffen in NZ). Echter na een km of 5, veranderde de weg in weg met alleen maar haarspeld bochten. Deze werden echter door de dames goed genomen.
500 Meter voor de camping, ging het eindelijk mis. Bij de een sloeg de moter twee keer af midden op een rotonde, de ander nam bijna een deel van de brug mee. De beide heren zaten er met een hartverzakking naast. Er werd dan ook direct gewisseld van chaffeur.
We stonden op een leuke camping met een geit, konijnen en eenden.
Ook deze dag werd afgesloten met een BBQ. Vis stond er op het menu.
7e camperdag, 11 januari
Deze dag hebben we besteed aan het bekijken van de geisers, vulkaankraters.
We zijn vertrokken met zijn achten in de kleine campertje van Marian en Jacquelien. We hebben hier de grootste warm water bron ter wereld (80 graden) bezocht. Aansluitend hebben we een boottochtje gemaakt over een groter meer, ook onstaan door een vulkaanuitbarsting.
Onderweg heeft Marian haar boottickit verloren in een stroompje. Dit was echter een stroompje van 60 graden. Ton heeft nog een poging gedaan om de ticket te vissen (je bent visboer), echter dit is niet gelukt.
Gemma heeft een foto gemaakt van de ticket in de beek, als bewijs dat Marian toch echt wel betaald had.
Op de camping aangekomen snel omgekleed want om zes uur stond er een Maori avond op het programma.
We werden door Florence, een vreselijke gezellige Maori oma opgehaald. We kregen les in de Maori taal en er moest een big chief gekozen worden.
En jullie raden het al dat werd onze big John.
Toen we in het dorp aankwamen moest John namens onze bus de Maori begroeting ontvangen. (neusje- neusje)
We mochten niet lachen tijdens de begroetingsceremonie.
We zijn het dorp doorgejaagd om vervolgens een zang en dans voorstelling te zien. Deze was erg leuk.
Hierna kwam het diner, via de Hangi klaar gemaakt. Dit werd in de grond klaargemaakt. Het eten wordt dan als het ware gestoomd. In een flink tempo werd de maaltijd geserveerd.
Op de terugweg werd er door Florence een feestje gemaakt van de reis. Alle aanwezigen moesten een lied zingen uit zijn eigen land. Wij kozen "tulpen uit Amsterdam". Tijdens het laatste lied reed Florence vijf keer de rotonde waarna wij werden afgezet bij de camping.
Wederom een geslaagde dag.
We zijn vertrokken met zijn achten in de kleine campertje van Marian en Jacquelien. We hebben hier de grootste warm water bron ter wereld (80 graden) bezocht. Aansluitend hebben we een boottochtje gemaakt over een groter meer, ook onstaan door een vulkaanuitbarsting.
Onderweg heeft Marian haar boottickit verloren in een stroompje. Dit was echter een stroompje van 60 graden. Ton heeft nog een poging gedaan om de ticket te vissen (je bent visboer), echter dit is niet gelukt.
Gemma heeft een foto gemaakt van de ticket in de beek, als bewijs dat Marian toch echt wel betaald had.
Op de camping aangekomen snel omgekleed want om zes uur stond er een Maori avond op het programma.
We werden door Florence, een vreselijke gezellige Maori oma opgehaald. We kregen les in de Maori taal en er moest een big chief gekozen worden.
En jullie raden het al dat werd onze big John.
Toen we in het dorp aankwamen moest John namens onze bus de Maori begroeting ontvangen. (neusje- neusje)
We mochten niet lachen tijdens de begroetingsceremonie.
We zijn het dorp doorgejaagd om vervolgens een zang en dans voorstelling te zien. Deze was erg leuk.
Hierna kwam het diner, via de Hangi klaar gemaakt. Dit werd in de grond klaargemaakt. Het eten wordt dan als het ware gestoomd. In een flink tempo werd de maaltijd geserveerd.
Op de terugweg werd er door Florence een feestje gemaakt van de reis. Alle aanwezigen moesten een lied zingen uit zijn eigen land. Wij kozen "tulpen uit Amsterdam". Tijdens het laatste lied reed Florence vijf keer de rotonde waarna wij werden afgezet bij de camping.
Wederom een geslaagde dag.
6e camperdag, 10 januari
Het einddoel van de dag was Rotorua.
Tussendoor hebben we een twee stopjes gemaakt.
De eerste was naar de cathedral cove, dit was een wandeling van 1,5 uur. Eerst naar beneden dat viel wel mee, naar boven was wat zwaarder.
De volgende stop was de hot water beach geweest. Om geld te sparen hebben we geen schepjes gehuurd (deze waren 2,5 Euro huur). Nee wij namen onze koekepannen meegenomen.
Hiermee hebben de heren een poging gedaan om gaten te graven, zodat de dames zouden kunnen poedelen in een hot water beach bad.
Dit is niet geheel gelukt. Twee redenen, de dijkjes van de heren braken steeds door. Het water was trouwens veel te heet om in te baderen, een graad of 60.
Gemma heeft haar teen verbrand.
In Rotorua aangekomen bleek flink te stinken naar zwavel, gelukkig hadden wij een camping gereserveerd bij Blue Lake. Hier was geen zwavel te ruiken.
Wederom een BBQ gehad.
Tussendoor hebben we een twee stopjes gemaakt.
De eerste was naar de cathedral cove, dit was een wandeling van 1,5 uur. Eerst naar beneden dat viel wel mee, naar boven was wat zwaarder.
De volgende stop was de hot water beach geweest. Om geld te sparen hebben we geen schepjes gehuurd (deze waren 2,5 Euro huur). Nee wij namen onze koekepannen meegenomen.
Hiermee hebben de heren een poging gedaan om gaten te graven, zodat de dames zouden kunnen poedelen in een hot water beach bad.
Dit is niet geheel gelukt. Twee redenen, de dijkjes van de heren braken steeds door. Het water was trouwens veel te heet om in te baderen, een graad of 60.
Gemma heeft haar teen verbrand.
In Rotorua aangekomen bleek flink te stinken naar zwavel, gelukkig hadden wij een camping gereserveerd bij Blue Lake. Hier was geen zwavel te ruiken.
Wederom een BBQ gehad.
5e camperdag, 9 januari
Voor de volgers: Leuk dat jullie onze log lezen. Het is alleen jammer dat wij niet iedere dag tijd hebben om deze log bij te werken.
By the way: De bedden liggen goed en we hebben al regelmatig de BBQ aangestoken.
Dat wil zeggen de heren BBQ-en (en koken sowieso), de dames doen de afwas.
De 5e camperdag was een ietwat saaie dag. We moesten naar het schiereiland Cormandel en dit was een hele dag rijden met onze campertjes.
Een aantal van ons hebben de dag geeindigd met een duik in de zee.
Jan is toen gebeten door een kwal, gelukkig niet door een portugees oorlogsschip. Na een koude douche knaptte hij flink op.
's Avonds hebben de heren weer voor een heerlijke BBQ gezorgd. Dit keer stond er vis op het menu.
By the way: De bedden liggen goed en we hebben al regelmatig de BBQ aangestoken.
Dat wil zeggen de heren BBQ-en (en koken sowieso), de dames doen de afwas.
De 5e camperdag was een ietwat saaie dag. We moesten naar het schiereiland Cormandel en dit was een hele dag rijden met onze campertjes.
Een aantal van ons hebben de dag geeindigd met een duik in de zee.
Jan is toen gebeten door een kwal, gelukkig niet door een portugees oorlogsschip. Na een koude douche knaptte hij flink op.
's Avonds hebben de heren weer voor een heerlijke BBQ gezorgd. Dit keer stond er vis op het menu.
maandag 12 januari 2009
4e camperdag 8 januari
Heerlijk gedoken op de poor knigts islands, er zouden onderweg naar de eilanden, een vaartocht van ca 50 minuten ook dolfijnen en of walvissen gespot kunnen gaan worden. Maar jullie raden het al....... dat geluk hadden we niet. Wel ontzettend mooie duiken gemaakt. we zaggen roggen. schorpioenvissen in grote getalen en formaten en vooral voor Ton en Clementine, ......slakjes en slakken tot vervelends toe, waar je ook maar keek, overal slakken in de meest mooie kleuren.
Op de boot geluncht. en dan in de avond heerlijk gegeten in een rustiek restaurant naast de duikshop. Overigens was de duikshop erg leuk opgezet. de vorm was van een onderaardse grot. Der snorkelaars klaagden dat het te koud was en ook een aantal kwallen werkten niet echt mee. In de namiddag trakteerde de holandse eigenaar de bij de grote steen verzamelde Nederlanders op een heerlijke Heiniken. Los van de kakerlakken en de diepvriezers die naast de toilet stonden en de planning van 2000 uur reserveren en pas om 2100 hebben en ook de bestelde vis te hebben gemist hebben we heerlijk gegeten en gelachen.
Op de boot geluncht. en dan in de avond heerlijk gegeten in een rustiek restaurant naast de duikshop. Overigens was de duikshop erg leuk opgezet. de vorm was van een onderaardse grot. Der snorkelaars klaagden dat het te koud was en ook een aantal kwallen werkten niet echt mee. In de namiddag trakteerde de holandse eigenaar de bij de grote steen verzamelde Nederlanders op een heerlijke Heiniken. Los van de kakerlakken en de diepvriezers die naast de toilet stonden en de planning van 2000 uur reserveren en pas om 2100 hebben en ook de bestelde vis te hebben gemist hebben we heerlijk gegeten en gelachen.
de 3e camper dag 7 jan.
Om 1000 uur vertrokken we naar Tutukaka.
Eerst naar de "Treaty Grounds' hier is het verdrag ondertekend tussen de Engelsen en de Maoris. Het begin van Nieuw Zeeland als nieuwe staat. DAn op weg naar de camping in Tutukaka holiday park. gemarkeerd door een grote Merlijn boven het hek.
Ook alvast een rondje gelopen en de duik voor de volgende dag geregeld bij de heer Jongejans, een dertig jaar geleden geemigreerde Nederlander.
S'avonds lekker spaggeti gegeten shit weer geen barbeque, en een spelletje skibo gespeeld.
Eerst naar de "Treaty Grounds' hier is het verdrag ondertekend tussen de Engelsen en de Maoris. Het begin van Nieuw Zeeland als nieuwe staat. DAn op weg naar de camping in Tutukaka holiday park. gemarkeerd door een grote Merlijn boven het hek.
Ook alvast een rondje gelopen en de duik voor de volgende dag geregeld bij de heer Jongejans, een dertig jaar geleden geemigreerde Nederlander.
S'avonds lekker spaggeti gegeten shit weer geen barbeque, en een spelletje skibo gespeeld.
2e camperdag 6 januari
We vertrokken om 0900 uur van de camping en gingen op weg naar Pahia. tijdens deze ontzettend mooie rit door de bossen zouden we ook de grootste boom van Nieuw Zeeland gaan bekijken, zijn naam meester van het woud. Omdat we geen goede parkeer plaats konden vinden en er in eerst instantie langs gereden waren bedachten we dat het wel eens handig kon zijn om met zijn allen in het kleine campertje van de meiden terug te gaan rijden. We moeten toe geven dat met extra pasasagiers aan boord het best onhandig is om weg te rijden vanuit de helling proef, toch Marian. Het bochtje wat er daarna volgde zorgde voor een decibel volume van meer dan 100 db.
Op weg naar de luch, was een schitterende locatie langs de weg waar we de naam niet meer van weten. aan de overzijde konden we de zandduinen zien liggen waar men op kan surfen.
Vervolgens op weg naar de mooiste toiletten van de wereld, ontworpen door de Duitser Hondertwasser. een look a like van Gaudi. alleen wanneer je daar je grote boodschap doet is het lastig dat er zoveel bezoekers zijn.
Om 1800 uur aangekomen op de camping van Pahia, alwaar he he er voor de eerste keer werd gebarbequed. We hadden veel vleesrund van de echte slager, kabbab sticks, ijs gegeten.
Op weg naar de luch, was een schitterende locatie langs de weg waar we de naam niet meer van weten. aan de overzijde konden we de zandduinen zien liggen waar men op kan surfen.
Vervolgens op weg naar de mooiste toiletten van de wereld, ontworpen door de Duitser Hondertwasser. een look a like van Gaudi. alleen wanneer je daar je grote boodschap doet is het lastig dat er zoveel bezoekers zijn.
Om 1800 uur aangekomen op de camping van Pahia, alwaar he he er voor de eerste keer werd gebarbequed. We hadden veel vleesrund van de echte slager, kabbab sticks, ijs gegeten.
zondag 11 januari 2009
1e camperdag
Nadat we pas om half vijf in bed lagen, ging om 9 uur de wekker. Om kwart voor tien zaten we al met zijn achten aan het ontbijt. Na het reisschema grof doorgenomen te hebben, werden we opgehaald door de shuttle bus om onze KEA campers op te gaan halen.
Na een uitgebreide uitleg over het gebruik van de camper kon onze reis dan eindelijk beginnen.
De start was niet echt perfect.
Nog voor het terrein van KEA afwaren, was bij iedereen de camper al een keer of 3 afgeslagen.
Nadat we de openbare weg waren opgedraaid, namen we prompt de verkeerde afslag. Effe wachten op een goede plek om te keren en na een minuut of 15 stonden we dan alle vier weer met de neus in de juiste richting.
Ietwat onwenning, deels door de campervans deels door het links rijden bereikten we veilig de supermarkt.
Na een lading eten ingeslagen te hebben vertrokken we dan naar het noorden. We waren van plan flink wat kilometers de eerste dag af te leggen.
Tot aan de 2e rotonde ging het prima, toen raakten we elkaar al kwijt. John en Jan gingen rechtdoor, Jacquelien sloeg linksaf. Sociaal als Ton is besloot hij bij Jacquelien te blijven.
Nadat zowel Ton als Jacquelien gekeerd waren, waren ook zij elkaar snel kwijt in Auckland.
Kortom van het in colonne rijden kwam niet veel terecht. Gelukkig hadden we wel op een parkeerplaats afgesproken. Echter de gezusters Woerdman kwamen hier niet opdagen. Een kleine onduidelijkheid in de afspraken. Gelukkig hadden we NZ sims aangeschaft, dus we konden elkaar bellen. Een paar uur later waren we weer bij elkaar.
Om 19:00 kwamen we bij onze eerste camping aan. Een paar honderd km eerder gestopt dan we hadden gepland.
Te moe om zelf te koken, zijn we lekker uit eten geweest.
We kwamen bij een echtpaar terecht (denk aan Sid en Nancy van Flying Doctors). De maaltijd smaakte erg goed.
We waren met zijn allen bekaf, dus om 22:00 uur lagen we al onder de wol.
Na een uitgebreide uitleg over het gebruik van de camper kon onze reis dan eindelijk beginnen.
De start was niet echt perfect.
Nog voor het terrein van KEA afwaren, was bij iedereen de camper al een keer of 3 afgeslagen.
Nadat we de openbare weg waren opgedraaid, namen we prompt de verkeerde afslag. Effe wachten op een goede plek om te keren en na een minuut of 15 stonden we dan alle vier weer met de neus in de juiste richting.
Ietwat onwenning, deels door de campervans deels door het links rijden bereikten we veilig de supermarkt.
Na een lading eten ingeslagen te hebben vertrokken we dan naar het noorden. We waren van plan flink wat kilometers de eerste dag af te leggen.
Tot aan de 2e rotonde ging het prima, toen raakten we elkaar al kwijt. John en Jan gingen rechtdoor, Jacquelien sloeg linksaf. Sociaal als Ton is besloot hij bij Jacquelien te blijven.
Nadat zowel Ton als Jacquelien gekeerd waren, waren ook zij elkaar snel kwijt in Auckland.
Kortom van het in colonne rijden kwam niet veel terecht. Gelukkig hadden we wel op een parkeerplaats afgesproken. Echter de gezusters Woerdman kwamen hier niet opdagen. Een kleine onduidelijkheid in de afspraken. Gelukkig hadden we NZ sims aangeschaft, dus we konden elkaar bellen. Een paar uur later waren we weer bij elkaar.
Om 19:00 kwamen we bij onze eerste camping aan. Een paar honderd km eerder gestopt dan we hadden gepland.
Te moe om zelf te koken, zijn we lekker uit eten geweest.
We kwamen bij een echtpaar terecht (denk aan Sid en Nancy van Flying Doctors). De maaltijd smaakte erg goed.
We waren met zijn allen bekaf, dus om 22:00 uur lagen we al onder de wol.
dinsdag 6 januari 2009
de reis naar Auckland
De vlucht naar Auckland verliep niet echt gladjes.
Nadat we eerst 3 uur vertraging hadden opgelopen vanwege problemen met de catering zaten we eindelijk in een erg vol vliegtuig.
Na het opstijgen bleek dat het landingsgestel uit bleef staan. Het gevolg 3 uur rond gevlogen om de kerosine te lozen en vervolgens terug naar Hong Kong. De volgende ochtend om half elf zouden we weer kunnen vertrekken.
Cathay Pacific had echter wel een goed hotel voor ons geboekt en na 4 uur zaten we weer aan het ontbijt.
De vlucht zelf ging erg goed.
In Auckland aangekomen moesten de meesten van ons langs de "bio-duane".
Doodop kwamen we om 5 uur 's ochtends in Auckland in het Hotel aan. Weer een erg korte nacht gehad.
Nadat we eerst 3 uur vertraging hadden opgelopen vanwege problemen met de catering zaten we eindelijk in een erg vol vliegtuig.
Na het opstijgen bleek dat het landingsgestel uit bleef staan. Het gevolg 3 uur rond gevlogen om de kerosine te lozen en vervolgens terug naar Hong Kong. De volgende ochtend om half elf zouden we weer kunnen vertrekken.
Cathay Pacific had echter wel een goed hotel voor ons geboekt en na 4 uur zaten we weer aan het ontbijt.
De vlucht zelf ging erg goed.
In Auckland aangekomen moesten de meesten van ons langs de "bio-duane".
Doodop kwamen we om 5 uur 's ochtends in Auckland in het Hotel aan. Weer een erg korte nacht gehad.
Het vertrek
Eindelijk is het dan vrijdag de 2e januari 2009, na een jaar van intensieve voorbereidingen gaan we dan van start met onze wereldreis.
Om half elf stonden we zoals afgesproken met zijn zessen in vertrekhal 3. Waar waren de andere twee, de gezusters Woerdman.
Zij zetten echter om half elf hun eerste voet op Schiphol, iets te laat dus. Echter zij waren snugger genoeg om bij de incheckbalie te wachten. Niet echt handig dus.
Al lachend heeft Lidy de eerste vlucht overleeft, echter niet geslapen. Zoals de meesten met uitzondering van Jacquelien. Die buiten de twee maaltijden goed geslapen heeft.
Na een perfecte landing waren we 20 minuten te vroeg op Hong Kong Airport. Deze voorsprong waren we echter snel kwijt want het was een enorm vliegveld.
Op naar het Hotel met Royal View, bleek een uitzicht te zijn op de brug. We zaten er recht onder. Jan en Liesbeth moesten echter een uur wachten voor zij konden inchecken .
Om elf uur vertrok het reisgezelschap naar Hong Kong met een taxi. Vanaf de veerpont hebben we de skyline van Hong Kong bezocht. We hebben er lekker geluncht, althans de meesten. Sommigen echter hadden een soep van noodles. Was en niet lekker en soep met stokjes is niet echt handig.
Op naar de oude wijk, hier hebben we een tempel bezocht. Hier werden kippen en eenden geofferd. Het ademhalen was er erg moeilijk vanwege de weirooklucht.
Een leuke markt bezocht met halve aalen en op de kop zwemmende vissen.
Marian heeft haar tas laten maken en John en Lidy hebben er zonnebrillen aan geschaft.
De heren en dames gingen gescheiden terug met een taxi. Beide taxi chafeurs wisten echter niet de weg. De dames waren wel veel sneller bij Hotel als de heren. Wie heeft er nu een beter richtingsgevoel??
Om half elf stonden we zoals afgesproken met zijn zessen in vertrekhal 3. Waar waren de andere twee, de gezusters Woerdman.
Zij zetten echter om half elf hun eerste voet op Schiphol, iets te laat dus. Echter zij waren snugger genoeg om bij de incheckbalie te wachten. Niet echt handig dus.
Al lachend heeft Lidy de eerste vlucht overleeft, echter niet geslapen. Zoals de meesten met uitzondering van Jacquelien. Die buiten de twee maaltijden goed geslapen heeft.
Na een perfecte landing waren we 20 minuten te vroeg op Hong Kong Airport. Deze voorsprong waren we echter snel kwijt want het was een enorm vliegveld.
Op naar het Hotel met Royal View, bleek een uitzicht te zijn op de brug. We zaten er recht onder. Jan en Liesbeth moesten echter een uur wachten voor zij konden inchecken .
Om elf uur vertrok het reisgezelschap naar Hong Kong met een taxi. Vanaf de veerpont hebben we de skyline van Hong Kong bezocht. We hebben er lekker geluncht, althans de meesten. Sommigen echter hadden een soep van noodles. Was en niet lekker en soep met stokjes is niet echt handig.
Op naar de oude wijk, hier hebben we een tempel bezocht. Hier werden kippen en eenden geofferd. Het ademhalen was er erg moeilijk vanwege de weirooklucht.
Een leuke markt bezocht met halve aalen en op de kop zwemmende vissen.
Marian heeft haar tas laten maken en John en Lidy hebben er zonnebrillen aan geschaft.
De heren en dames gingen gescheiden terug met een taxi. Beide taxi chafeurs wisten echter niet de weg. De dames waren wel veel sneller bij Hotel als de heren. Wie heeft er nu een beter richtingsgevoel??
Abonneren op:
Posts (Atom)